เว็บไซต์ อนาคามี เผยแพร่คำพระศาสดา เผยแพร่คำสอนตถาคต เว็บไซต์เผยแพร่พระสุตรคำสอนของพระพุทธเจ้า คลิปคำสอน คลิปสาธยายธรรม
  คำของพระศาสดา ยิ่งเปิดเผยยิ่งรุ่งเรือง
ค้นหาคำที่ต้องการ    

 
   
   
  พระสูตรชุดเต็ม ชุด 25
2501 ปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ ภิกษุณีสุนทรีนันทา ยินดีการจับต้องลูบคลำกับชาย แม้จะยังไม่ได้เสพเมถุน ต้องปาราชิก (วินัยปิฎก)
2502 ปาราชิกสิกขาบทที่ ๒ ภิกษุณีสุนทรีนันทา ภิกษุณีใดรู้เห็นภิกษุณีว่าล่วงอาบัติปาราชิก ไม่บอกแก่คณะ ต้องปาราชิก (วินัยปิฎก)
2503 ปาราชิกสิกขาบทที่ ๓ ภิกษุณีถุลลนันทา ภิกษุณีคบหากับภิกษุที่ถูกลงโทษถ้าเตือนถึง 3 ครั้งยังดื้อรั้น ต้องปาราชิก (วินัยปิฎก)
2504 ปาราชิกสิกขาบทที่ ๔ ภิกษุณีฉัพพัคคีย์ ยินดีให้บุรุษจับมือ จับชายผ้าสังฆาฏิ เพื่อจะเสพอสัทธรรม ต้องปาราชิก (วินัยปิฎก)
2505 บทภาชนีย์ มรรคภาณวาร ขยายความเรื่องอาบัติปาราชิก ที่มีทั้งคำสอนของพระศาสดา และมีอรรกกถาปะปน พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๑
2506 เรื่องพระธนิยะ กุมภการบุตร ภิกษุใดถือเอาทรัพย์อันเจ้าของไม่ได้ให้ (โขมย) เป็นปาราชิก ทุติยปาราชิกสิกขาบท พระวินัย เล่ม ๑
2507 บทภาชนีย์ อสันถตภาณวาร การเสพเมถุน ถ้าภิกษุไม่ยินดีไม่ต้องอาบัติ ทั้งวัจจมรรค(ทวารหนัก)ปัสสาวมรรค(ช่องคลอด)ทางมุขมรรค(อม)
2508 บทภาชนีย์ สันถตภาณวาร การเสพเมถุน ถ้าภิกษุไม่ยินดีไม่ต้องอาบัติ ทั้งวัจจ์ (ทวารหนัก) ยอนปัสส์(ช่องคลอด) ยอนปาก(อม)
2509 เรื่องพระฉันนะ พระฉันนะอ้างความใกล้ชิดกับพระพุทธเจ้าจึงไม่ยอมรับคำเตือนจากภิกษุอื่น พระบัญญัติภิกษุต้องเป็นผู้ว่าง่าย (วินัย)
2510 เรื่องพระเมตติยะ และพระภุมมชกะ สังฆาทิเสส สิกขาบทที่ ๙ ห้ามภิกษุใส่ความผู้อื่นด้วย อาบัติสังฆาทิเสส โดยไม่มีมูล
2511 เรื่องพระฉัพพัคคีย์ ลักห่อผ้าของช่างย้อม และบทบัญญัติเรื่องการลักทรัย์ โดยแยกความผิดตามความคิด(เจตนา) ที่จะลักทรัพย์ (ไถยจิต)
2512 อาณัตติกประโยค พระวินัยเรื่องการลักทรัพย์ ต้องอาบัติปาราชิก อาบัติถุลลัจจัย อาบัติทุกกฏ และข้อยกเว้น พระวินัย เล่ม ๑
2513 เรื่องการลักทรัพย์ (อทินนาทาน) พระฉัพพัคคีย์ : วินีตวัตถุ (เรื่องที่ทรงวินิจฉัยแล้ว) อุทานคาถา (บทสรุปหรือคำร้อยกรองสั้นๆ)
2514 ลักษณะสิกขาที่ไม่เป็นอันบอกคืน(ลาสึก) [๑๖๐ บท] และ กล่าวบอกคืนด้วยคำรำพึงว่าไฉนหนอ [๑๔ บท]
2515 บทภาชนีย์ อสันถตภาณวาร พระวินัยเรื่องเสพเมถุน ในที่ที่ไม่ได้ปูลาด (ไม่มีที่นอน ไม่ได้เตรียมสถานที่ )
2516 บทภาชนีย์ สันถตภาณวาร เรื่องการเสพเมถุน (การเสพกับผู้ที่มีสติสัมปชัญญะ)
2517 ว่าด้วยเรื่อง การพรากกายมนุษย์จากชีวิต (การฆ่ามนุษย์)..นิยามของการฆ่า.. นิยามของมนุษย์ ..ลักษณะการพยายามฆ่า
2518 เรื่องภิกษุพวกฝั่งแม่น้ำวัคคุมุทา ทำผิดวินัย โดยการอวดคุณวิเศษ ที่ไม่มีจริงในตน เพื่อหลอกลวงชาวบ้านให้ถวายอาหาร
2519 ภิกษุพวกฝั่งแม่น้ำวัคคุมุทา ปฐมบัญญัติ (อวดอุตริ) ทรงติเตียนภิกษุพวกฝั่งแม่น้ำวัคคุมุทา ตรัสโทษแห่งความเป็นคนเลี้ยงยาก
2520 จตุตถปาราชิกสิกขาบท อุตตริมนุสสธรรม, เรื่องเปรต(พระโมคเห็นด้วยญาน), พระโสภิตะอรหันต์ระลึกชาติได้ ๕๐๐ กัล์ป
2521 ปัจจยปฏิสังยุตวารกถา เปยยาล ๑๕ หมวด ได้แก่ ปัจจัตตวจนวาร ๕ กรณวจนวาร ๕ อุปโยควจนวาร อธิบายวิธีการปรับอาบัติ
2522 พระเสยยสกะ ไม่ยินดีในการประพฤติพรหมจรรย์ ทำให้ร่างกายซูบผอม จึงระบายความกำหนัดด้วยการทำให้น้ำอสุจิเคลื่อนด้วยมือ
2523 ธรรมะที่เป็นฝ่ายวิปัสสนาและสมาธิ ขยายความคำว่า "อุตตริมนุสสธรรม"ได้แก่ สุทธิกะฌาน สุทธิกะวิโมกข์ สุทธิกะสมาธิ ...
2524 สังฆาทิเสสสิกขาบทที่ ๒ เรื่องพระอุทายี ภิกษุผู้มีความกำหนัด ยินดีการสัมผัสกายหญิง หากสัมผัสของ หรือใช้วัตถุกั้น
2525 วินีตวัตถุและอุทานคาถา ปาราชิกสิกขาบท ว่าด้วยเรื่องจงใจ-ไม่จงใจ ว่าด้วยเจตนา-ไม่เจตนา
2526 สังฆาทิเสส สิกขาบทที่ ๖ เรื่องภิกษุชาวรัฐอาฬวี เรื่องฤาษีสองพี่น้อง เรื่องนกฝูงใหญ่ เรื่องรัฐบาลกุลบุตร พระวินัยปิฎก
2527 สังฆาทิเสส สิกขาบทที่ ๕ พระอุทายีทำหน้าที่เป็นพ่อสื่อแม่สื่อ ไม่เว้นแม้โสเภณี จนชาวบ้านติเตียน
2528 สังฆาทิเสสสิกขาบทที่ ๓ เรื่องพระอุทายี พูดเกี้ยวพาราสีกับสตรีที่มาชมวิหาร ด้วยวาจาอันชั่วหยาบ พาดพิงถึงเมถุนธรรม
2529 สุทธิกสังฆาทิเสส อาบัติสังฆาทิเสสที่ไม่มีอาบัติอื่นมาเจือปน หรืออาบัติที่ภิกษุยอมรับตามความเป็นจริง โดยไม่ปกปิด
2530 สังฆาทิเสส สิกขาบทที่ ๗ เรื่องพระฉันนะ สร้างที่พักส่วนตัว ถางป่าตัดต้นไม้ ชาวบ้านติเตียนว่า ทำลายสถานที่บูชาเทวดา
2531 เรื่องพระฉัพพัคคีย์ (ซื้อขายรูปิยะ) โกสิยวรรค สิกขาบทที่ ๙ ชาวบ้านติเตียนว่า พระไม่ควรซื้อขายเหมือนคฤหัสถ์
3532 มุสาวาทวรรค สิกขาบทที่ ๑ เรื่องพระหัตถกะศากยบุตร พูดสับปรับ ทรงติเตียนพระหัตถกะ โดยอเนกปริยาย
2533 มุสาวาทวรรค สิกขาบทที่ ๔ เรื่องพระฉัพพัคคีย์ สอนธรรมให้คนว่าตามพร้อมกัน ทำให้ขาดความเคารพ
2534 มุสาวาทวรรค สิกขาบทที่ ๓ การกล่าวสอดเสียด เหน็บแนม ของกลุ่มพระฉัพพัคคีย์ (กลุ่มพระภิกษุ 6 รูป)
2535 เรื่องพระนวกะ ห้ามภิกษุนอนร่วมในที่มุงเดียวกันกับอนุปสัมบัน เกินกว่า ๒-๓ คืน ถ้านอนร่วมในคืนที่ ๔ ต้องอาบัติปาจิตตีย์
2536 พระอุทายี พูดจาเสียดสีกระแนะกระแหน / พระฉัพพัคคีย์ แสดงธรรมแก่มาตุคามเกิน ๕-๖ คำ มุสาวาทวรรค สิกขาบทที่ ๗
2537 ภิกษุชาวรัฐอาฬวี พรากของเขียว ซึ่งมีรุกขเทวดาสถิตอยู่ จึงพากันฟันต้นไม้เองและใช้ให้คนอื่นฟัน เพื่อใช้ในการก่อสร้าง
2538 เรื่องพระฉันนะ ภูตคามวรรค สิกขาบทที่ ๒ พระฉันนะประพฤติผิด แต่กลับเฉไฉ พูดกลบเกลื่อน ไม่ยอมรับผิด เลี่ยงเผชิญความจริง
2539 เรื่องพระอุปนันทศากยบุตร ห้ามภิกษุเปิดเผยอาบัติ(ความผิด)ของภิกษุด้วยกันแก่คฤหัสถ์ แต่ไม่ห้ามเปิดเผยแก่ภิกษุด้วยกัน
2540 เรื่องภิกษุชาวรัฐอาฬวี (มุสาวาทวรรค สิกขาบทที่ ๑๐) ห้ามภิกษุขุดดินเอง หรือสั่งให้คนอื่นขุดให้
2541 เรื่องภิกษุชาวรัฐอาฬวี ใช้น้ำที่มีตัวสัตว์ (ภูตคามวรรค สิกขาบทที่ ๑๐) ห้ามภิกษุใช้น้ำมีตัวสัตว์ รดดิน รดหญ้า..เป็นปาจิตตีย์.
2542 เรื่องพระฉัพพัคคีย์ (โอวาทวรรค สิกขาบทที่ ๗ ) ชวนภิกษุณีร่วมเดินทาง เป็นอาบัติปาจิตตีย์ ยกเว้นเป็นเส้นทางอันตราย
2543 เรื่องพระจูฬปันถกเถระ สอนภิกษุณีจนมึดค่ำ ทรงห้ามสอนธรรมแก่ภิกษุณีจนพระอาทิตย์ตกดิน (โอวาทวรรค สิกขาบทที่ ๒)
2544 พวกภิกษุฉัพพัคคีย์ ลงเรือลำเดียวกันกับพวกภิกษุณี ทรงอนุญาตเฉพาะการข้ามฝั่งแม่น้ำ แต่ห้ามเดินทางไกลร่วมกับภิกษุณี
2545 พระอุทายีนั่งในที่ ลับหู ลับตา กับภรรยาเก่า ภิกษุต่างก็เพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนา (โอวาทวรรค สิกขาบทที่ ๑๐)
2546 ภิกษุณีถุลลนันทา ชักชวนให้โยมถวายอาหารแก่พระเทวทัตที่ตนเลื่อมใส จนถูกตำหนิจากภิกษอื่นว่าเป็นเรื่องไม่เหมาะสม
2547 เรื่องการฉันอาหารในโรงทาน ภิกษุพึงฉันอาหารในโรงทาน ได้ครั้งหนึ่ง ถ้าฉันยิ่งกว่านั้น เป็นปาจิตตีย์
2548 พระเทวทัตและพวก เดินขออาหารจากชาวบ้าน เนื่องจากไม่มีใครใส่บาตร พระบัญญัติห้ามขอแบบเจาะจง หรือขอเฉพาะอย่าง
2549 เรื่องบุรุษเข็ญใจ เรื่องคิลานสมัย เรื่องจีวรทานสมัย เรื่องวิกัปภัตตาหารที่หวังว่าจะได้ โภชนวรรค สิกขาบทที่ ๓
2550 เรื่องพระทัพพมัลลบุตร แจกอาหาร ที่ทรามแก่ภิกษุบวชใหม่ทำให้เกิดความไม่พอใจ.. ทรงห้ามการโพนทนา และห้ามบ่น
2551 เรื่องอุบาสิกาชื่อกาณมาตา และ เรื่องพ่อค้า ภิกษุพึงรับขนมและข้าวสัตตุผงได้ไม่เกิน ๒-๓ บาตร มากกว่านั้นเป็นปาจิตตีย์
2552 เรื่องภิกษุหลายรูป (ฉันหลายหน) เรื่องอาหารเดน (การปวารณา-ห้ามภัต) โภชนวรรค สิกขาบทที่ ๕
2553 เรื่องภิกษุ ๒ รูป กลั่นแกล้งกันหลอกให้ภิกษุอีกรูปหนึ่งฉันอาหารเดน (ฉันครั้งที่ 2 หลังห้ามภัตแล้ว) โภชนวรรค สิกขาบทที่ ๖
2554 พระสัตตรสวัคคีย์ได้ไปดูมหรสพบนยอดเขา ชาวบ้านจึงถวายอาหารของคบเคี้ยวในเวลาวิกาล ภิกษุต่างติเตียน เพ่งโทษ
2555 เรื่องพระเวฬัฏฐสีสเถระ พระอุปัชฌายะของพระอานนท์ เก็บข้าวสุกที่เหลือไปตากแห้งเพื่อเก็บสะสม ภิกษุต่างเพ่งโทษ
2556 เรื่องพระฉัพพัคคีย์ ขออาหารอันปราณีตมาฉัน ชาวบ้านพากันเพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนา โภชนวรรค สิกขาบทที่ ๙
2557 เรื่องพระอุปนันทศากยบุตร ปกปิดความผิดของตนเอง (จงใจทำให้อสุจิเคลื่อน) ภิกษุใดรู้อยู่ปิดอาบัติชั่วหยาบของภิกษุเป็นปาจิตตีย์
2558 เรื่องภิกษุณีรูปหนึ่ง ผู้ให้อามิส (ภัตตาหาร)แก่ภิกษุด้วยมือที่ไม่ใช่ญาติ พระบัญญัติให้แสดงคืนธรรมนั้นเพื่อสำรวมระวังต่อไป
2559 เรื่องเด็กชายอุบาลี บวชก่อนอายุ 20 ปี พระบัญญัติ ภิกษุใด รู้อยู่ ยังบุคคลมีปีหย่อน ๒๐ ให้อุปสมบท เป็นปาจิตตีย์
2560 เรื่องภิกษุณีฉัพพัคคีย์ เจ้ากี้เจ้าการอาหารถวายภิกษุที่รับนิมนต์...พระบัญญัติ เป็นหน้าที่ภิกษุทุกรูปต้องพูดไล่ให้ภิกษุณีออกไป
2561 ภิกขุนีวิภังค์ สัตตรสกัณฑ์ (สิกขาบทของภิกษุณี)
2562 นิสสัคคิยกัณฑ์ ปัตตวรรค สิกขาบทที่ ๑ - บทที่ ๑๐ อาบัตินิสสัคคิยปาจิตตีย์ ของพระภิกษุณี
2563 ปาจิตตีย์ วรรคที่ ๑ ลสุณวรรค สิกขาบทของภิกษุณี มีเรื่องฉันกระเทียม กำจัดขน การตบอวัยวะเพศ การสอดใส่ด้วยวัตถุ ฯลฯ

2564

 ปาจิตตีย์ วรรคที่ ๒ อันธการวรรค มีเรื่อง สนทนาสองต่อสองกับชายในที่มืด เข้าไปในบ้านผู้อื่นแล้วหลีกไป โดยไม่บอกลา
2565 ภิกขุนีวิภังค์ ปาจิตตีย์ วรรคที่ ๓ ว่าด้วยการเปลือยกายอายน้ำ และเรื่องเบ็ดเตล็ดเกี่ยวกับจีวรของภิกษุณี
2566 ปาจิตตีย์ วรรคที่ ๔ ว่าด้วยการนอนร่วมกัน ห้ามนอนเตียงเดียวกัน ห้ามใช้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ห้ามเที่ยวจาริกไปในที่เสี่ยงภัย..
2567 ปาจิตตีย์ วรรคที่ ๕ บทบัญญัติของภิกษุณี เช่นห้ามเที่ยวชม เรือนภาพถ่าย พระราชอุทยาน สวนดอกไม้ ทำพิธีกรรมบูชาเทวดา
2568 ปาจิตตีย์ วรรคที่ ๙ ว่าด้วยเรื่อง ร่ม รองเท้า การแต่งกาย มารยาทภิกษุณี ครื่องประดับเอว การนวด การถามปัญหาภิกษุ
2569 ปาจิตตีย์ วรรคที่ ๖ ห้ามภิกษุณีประพฤตินอกกฎระเบียบ เช่นเข้าอารามโดยไม่บอกล่วงหน้า ด่าบริภาษ ฉันหลายที่ในมื้อเดียว
2570 ปาจิตตีย์ วรรคที่ ๗ หลักเกณฑ์การบวชแก่สตรี เช่น ห้ามบวชให้สตรีมีครรภ์ ห้ามบวชให้สตรีที่มีลูกยังดื่มนม อายุหย่อนกว่า ๑๒ ปี
2571 ปาจิตตีย์ วรรคที่ ๘ การปรับอาบัติ-ภิกษุณี ที่ทำผิดเกี่ยวกับการบวช เช่นบวชกุมารีอายุไม่ถึง ๒๐ ปี อายุครบแต่ไม่ได้ศึกษาธรรม
2572 ปาฏิเทสนียกัณฑ์ ห้ามภิกษุณี เอ่ยปากขอโภชนะ 8 อย่าง เนยใส น้ำมัน น้ำผึ้ง น้ำอ้อย ปลา เนื้อ นมสด นมส้ม (ยกเว้นป่วยไข้)
2573 จีวรวรรค สิกขาบทที่ ๑ - สิกขาบทที่ ๒ เรื่องผ้ากัมพลและผ้าโขมพัสตร์ ของพระเจ้าปเสนทิโกศล ถวายให้ภิกษุณีถุลลนันทา
2574 ว่าด้วยเรื่องทรงอนุญาตรองเท้า และการห้ามสวมรองเท้าประเภทต่างๆ ห้ามสวมรองเท้าสีต่างๆ ห้ามสวมเขียงเท้าไม้
2575 มหาวรรค ภาค ๒ ห้ามใช้ที่นั่งที่นอนสูงใหญ่ ห้ามใช้หนังผืนใหญ่ ห้ามให้ผู้อื่นฆ่าสัตว์ให้ ห้ามสวมรองเท้าเข้าบ้าน (ยกเว้นอาพาธ)
2576 มหาวรรค ภาค ๒ พระโสณกุฏิกัณณะขอบวชกับพระมหากัจจานะ ทำอย่างไรจึงจะรู้ทั่วถึงธรรม จะประพฤติให้บริสุทธิ์โดยส่วนเดียว
2577 เภสัชชขันธกะ(๑) ภิกษุอาพาธในฤดูสารท ทรงอนุญาตให้ฉันเภสัช ๕ ชนิด คือเนยใส เนยข้น น้ำมัน น้ำผึ้ง น้ำอ้อย ในกาล-นอกกาล
2578 เภสัชชขันธกะ(๒) ทรงอนุญาต "ยาและเภสัชวัตถุประเภทต่างๆ" เพื่อรักษาอาการอาพาธของภิกษุสงฆ์
2579 เรื่องมหาอำมาตย์ผู้เริ่มเลื่อมใส เรื่องฉันยาคูที่แข้น (ข้าวต้มข้น) และ เรื่องพราหมณ์เวลัฏฐกัจจานะถวายงบน้ำอ้อย
2580 อุบาสิกาสุปปิยาเฉือนเนื้อขาตนเอง นำไปต้มเป็นน้ำถวายภิกษุอาพาธ ทรงห้ามฉันเนื้อสัตว์ 10 ชนิด เนื้อมนุษย์ เนื้อช้าง เนื้อม้า..
2581 พระปิลินทวัจฉเถระ อาพาธ ทรงอนุญาตน้ำมันที่หุง...อนุญาตให้ระบายโลหิตออก..อาพาธเท้าแตกทรงอนุญาต ยาทาเท้า
2582 เรื่องพระพุทธานุญาต ภิกษุอาพาธเป็นโรคฝี ยามหาวิกัฏ ๔ อย่าง ภิกษุอาพาธด้วยโรคต่างๆ
2583 โทษแห่งศีลวิบัติ 5 ประการของคนทุศีล และ อานิสงส์แห่งศีลสมบัติ 5 ประการของคนมีศีล แสดงแก่ คฤหบดีชาวปาฏลิคาม
2584 เรื่องสุนีธะวัสสการะมหาอำมาตย์ (เรื่องแต่งใหม่) พุทธศาสนาไม่มีการอุทิศทักษิณาทาน หรือกรวดน้ำอุทิศแก่เทวดาที่สถิตย์ ณ ที่นั้น
2585 เรื่องเจ้าลิจฉวีเข้าเฝ้า และเรื่องนางอัมพปาลี หญิงงามเมืองจัดภัตฯถวายพระผู้มีพระภาคและภิกษุสงฆ์ พร้อมกับถวายสวนมะม่วง
2586 เรื่องสีหเสนาบดี สาวกของสาวกของนิครนถ์นาถบุตร เข้าเฝ้าพระผู้มีพระภาค ทรงแก้ข้อกล่าวหาที่นิครนถ์เข้าใจผิด
2587  
2588  
2589  
2590  
2591  
2592  
2593  
2594  
2595  
2596  
2597  
2598  
2599  
2600  
   


หนังสือพุทธวจน ออนไลน์
90 90 90 90  
 
พุทธประวัติ ขุมทรัพย์
 อริยสัจ
ภาคต้น		 อริยสัจ
ภาคปลาย		 ปฏิจจ ปฐมธรรม ตถาคต อนาคามี อินทรีย์
สังวร
สัตว์
สัตตานัง
 ทาน
 สกทาคามี
ฆราวาส
ชั้นเลิศ		 มรรควิธี
ที่ง่าย		  
   
อริยวินัย เดรัจฉานวิชา กรรม สมถะ
วิปัสสนา		 โสดาบัน อานา
ปานสติ		 จิต มโน
วิญญาณ		 ก้าวย่าง
อย่างพุทธะ		 ตามรอย
ธรรม		 ภพ ภูมิ
 พุทธวจน
 สาธยาย
ธรรม
สังโยชน์