ภิกษุชาวเมืองอาฬวี ทำเสนาสนกัมมิกะ (งานซ่อมสร้าง) เพียงเล็กน้อย แต่กลับใช้เป็นข้ออ้างครอบครองวิหารยาวนานเกินจริง

เว็บไซต์ อนาคามี เผยแพร่คำพระศาสดา เผยแพร่คำสอนตถาคต เว็บไซต์เผยแพร่พระสุตรคำสอนของพระพุทธเจ้า คลิปคำสอน คลิปสาธยายธรรม

ค้นหาคำที่ต้องการ

ภิกษุชาวเมืองอาฬวี ทำเสนาสนกัมมิกะ (งานซ่อม) แต่ใช้เป็นข้ออ้างครอบครอง

2799

12/7) พระไตรปิฎก เล่มที่ ๗ พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๗ ข้อ [๒๙๔]- [๒๙๕]

(โดยย่อ)
พระพุทธเจ้าประทับอยู่ที่กิฏาคิรีชนบท
จากนั้นพระองค์เสด็จจาริกไปยัง เมืองอาฬวี และเข้าประทับ ณ อัคคาฬวเจดีย์

พฤติกรรมของภิกษุชาวเมืองอาฬวี
ในสมัยนั้น ภิกษุชาวเมืองอาฬวี ได้ทำการขอหรือมอบ "นวกรรม" (สิทธิ์ในการดูแลงานก่อสร้าง หรือปฏิสังขรณ์เสนาสนะ เพื่อจะได้สิทธิ์ในการอยู่อาศัยในที่นั้น) ในลักษณะที่ไม่เหมาะสม และ เกินกว่าเหตุ โดยทำเพียงเล็กน้อย แต่กลับขอสิทธิ์คุ้มครอง ระยะยาว หรือตลอดชีวิต
     เช่นทำงานเพียงเล็กน้อย: ทำเพียงแค่วางก้อนดิน, ฉาบทาฝา, ติดตั้งประตู, ติดสายยู, ติดกรอบ เช็ดหน้า, ทาสี (สีขาว สีดำ สีเหลือง), มุงหลังคา, ผูกมัดหลังคา หรือเพียงแค่ขัดถู เสนาสนะ
     แต่ขอสิทธิ์ระยะยาว: กลับขอสิทธิ์ถือนวกรรมนานถึง ๒๐ ปีบ้าง ๓๐ ปีบ้าง หรือตลอดชีวิตบ้าง
     วิหารสร้างเสร็จแล้วก็ยังขอ: ถึงแม้ว่าวิหารนั้นจะสร้างเสร็จสมบูรณ์แล้ว ก็ยังขอถือนวกรรม (ขอสิทธิ์ครอบครอง) เพียงเพื่อชั่วเวลาที่ควันไฟลอยขึ้น

ผลลัพธ์และการตำหนิการกระทำดังกล่าว
     ภิกษุผู้มักน้อยสันโดษพากันตำหนิ โพนทะนา พระองค์จึงทรงตำหนิพฤติกรรมนี้      พระองค์ได้ทรงวางกรอบ และกำหนดระยะเวลาการให้นวกรรมตามขนาด ของสิ่งก่อสร้าง (เช่น วิหารเล็กให้ดูแล ๕-๖ ปี, วิหารใหญ่ให้ ๑๐-๑๒ ปี) เพื่อไม่ให้ภิกษุยึดครองเสนาสนะโดยมิชอบ

นวกรรมคือ
ในทางพระวินัย หมายถึงงานก่อสร้างซ่อมแซม หรือปฏิสังขรณ์เสนาสนะ ซึ่งภิกษุที่ได้รับมอบหมาย (นวกัมมิกะ) จะมีสิทธิ์ในการอยู่อาศัยเสนาสนะนั้นในระหว่างควบคุมงาน แต่ภิกษุชาวเมืองอาฬวี กลับใช้ช่องว่างนี้ในการจับจองที่อยู่อาศัย แบบผูกขาดเกินความจริง

	เรื่องสำคัญของพระพุทธเจ้า
	การบำเพ็ญบารมีในอดีตชาติ
	การประสูติ แสงสว่าง แผ่นดินไหว
	แสวงหาสัจจะบำเพ็ญทุกรกิริยา
	ปัญจวัคคีย์หลีก สิ่งที่ตรัสรู้
	ตรัสรู้ แสดงเทศนาปัญจวัคคีย์
	ปลงสังขาร ปรินิพพาน
	ลำดับขั้นการปรินิพพาน
	เทวดาแสดงฤทธิ์ขณะถวายเพลิง
	แบ่งพระสรีระออกเป็น ๘ ส่วน

	พระไตรปิฎก 45 เล่ม
	พระวินัยปิฎก 8 เล่ม
	พระสุตตันตปิฎก 25 เล่ม
	พระอภิธรรมปิฎก 12 เล่ม

	ข้อมูลและโครงสร้างพระไตรปิฎก
	ถาม-ตอบ กับ AI

12/7) พระไตรปิฎก เล่มที่ ๗ พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๗ ข้อ [๒๙๔]- [๒๙๕]
จุลวรรค ภาค ๒

[๒๙๔] ครั้นพระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ กิฏาคิรีชนบทตามพุทธาภิรมย์ แล้วเสด็จจาริกทางเมืองอาฬวี เสด็จจาริกโดยลำดับ ถึงเมืองอาฬวีแล้ว ทราบว่า พระองค์ประทับอยู่ที่อัคคาฬวเจดีย์ เขตเมืองอาฬวีนั้น

เรื่องภิกษุชาวเมืองอาฬวีให้นวกรรม

[๒๙๕] สมัยนั้น ภิกษุชาวเมืองอาฬวีย่อมให้นวกรรมเห็นปานนี้ คือ:-
ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงวางก้อนดินบ้าง
ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงฉาบทาฝาบ้าง
ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงตั้งประตูบ้าง
ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงติดสายยูบ้าง
ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงกรอบเช็ดหน้าบ้าง
ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงทาสีขาวบ้าง
ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงทาสีดำบ้าง
ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงทาสีเหลืองบ้าง
ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงมุงหลังคาบ้าง
ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงผูกมัดหลังคาบ้าง
ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงปิดบังที่อาศัยแห่งนกพิราบบ้าง
ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงปฏิสังขรณ์สิ่งชำรุดผุพังบ้าง
ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงขัดถูบ้าง
ให้นวกรรม ๒๐ ปีบ้าง
ให้นวกรรม ๓๐ ปีบ้าง
ให้นวกรรม ตลอดชีวิตบ้าง
ให้นวกรรมวิหารที่สร้างเสร็จแล้ว ยังอยู่ในเวลาแห่งควันก็มี

บรรดาภิกษุที่เป็นผู้มักน้อย ... ต่างก็เพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาว่า ไฉนภิกษุชาวเมืองอาฬวีจึงได้ให้นวกรรม เห็นปานนี้ คือ:-

ได้ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงวางก้อนดินบ้าง
ได้ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงฉาบทาฝาบ้าง
ได้ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงตั้งประตูบ้าง
ได้ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงติดสายยูบ้าง
ได้ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงติดกรอบเช็ดหน้าบ้าง
ได้ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงทาสีขาวบ้าง
ได้ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงทาสีดำบ้าง
ได้ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงทาสีเหลืองบ้าง
ได้ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงมุงหลังคาบ้าง
ได้ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงผูกมัดหลังคาบ้าง
ได้ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงปิดบังที่อาศัยแห่งนกพิราบบ้าง
ได้ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงปฏิสังขรณ์สิ่งชำรุดผุพังบ้าง
ได้ให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงขัดถูบ้าง
ได้ให้นวกรรม ๒๐ ปีบ้าง
ได้ให้นวกรรม ๓๐ ปีบ้าง
ได้ให้นวกรรม ตลอดชีวิตบ้าง
ได้ให้นวกรรมวิหารที่สร้างเสร็จแล้ว ยังอยู่ในเวลาแห่งควันก็มี จึงภิกษุเหล่านั้นกราบทูลเรื่องนั้น แด่พระผู้มีพระภาค ...
พระผู้มีพระภาคทรงสอบถามว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย ข่าวว่าภิกษุชาวเมืองอาฬวี ... จริงหรือ

         ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า จริง พระพุทธเจ้าข้า
         พระผู้มีพระภาค พุทธเจ้า ทรงติเตียน ... ครั้นแล้วทรงทำธรรมีกถา รับสั่งกะภิกษุ ทั้งหลายว่า

ดูกรภิกษุทั้งหลาย
ภิกษุไม่พึงให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงวางก้อนดิน
ภิกษุไม่พึงให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงฉาบทาฝา
ภิกษุไม่พึงให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงตั้งประตู
ภิกษุไม่พึงให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงติดสายยู
ภิกษุไม่พึงให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงติดกรอบเช็ดหน้า
ภิกษุไม่พึงให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงทาสีขาว
ภิกษุไม่พึงให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงทาสีดำ
ภิกษุไม่พึงให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงทาสีเหลือง
ภิกษุไม่พึงให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงมุงหลังคา
ภิกษุไม่พึงให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงผูกมัดหลังคา
ภิกษุไม่พึงให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงปิดบังที่อาศัยแห่งนกพิราบ
ภิกษุไม่พึงให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงปฏิสังขรณ์สิ่งชำรุดผุพัง
ภิกษุไม่พึงให้นวกรรม ด้วยเหตุเพียงขัดถู
ไม่พึงให้นวกรรม ๒๐ ปี
ไม่พึงให้นวกรรม ๓๐ ปี
ไม่พึงให้นวกรรม ตลอดชีวิต
ไม่พึงให้นวกรรมวิหารที่สร้างเสร็จแล้ว ยังอยู่ในเวลาแห่งควัน รูปใดให้นวกรรม ต้องอาบัติทุกกฏ

         ดูกรภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตให้นวกรรมวิหาร ที่ยังไม่ได้ทำหรือที่ทำค้างไว้ เฉพาะ วิหารเล็ก ให้ตรวจดูงานแล้ว ให้นวกรรม ๕-๖ ปี เรือนมุงแถบเดียว ให้ตรวจดูงานแล้ว ให้นวกรรม ๗-๘ ปี วิหารใหญ่หรือปราสาท ให้ตรวจดูงานแล้ว ให้นวกรรม ๑๐-๑๒ ปี


โครงสร้างสุตตันตปิฎก (๒๕ เล่ม)
สุตตันตปิฎก แบ่งเป็น ๕ นิกาย (หมวด)	๑ ทีฆทิกาย	๒ มัชฌิมนิกาย	๓ สังยุตตนิกาย	๔ อังคุตตรนิกาย	๕ ขุททกนิกาย
สุตตันตปิฎก แบ่งเป็น ๕ นิกาย (หมวด)	๕ นิกายโดยย่อ	๕ นิกายแบบลัดสั้น	๒๕ เล่มโดยย่อ	๒๕ เล่มตามหมวด	ชุดเต็ม (เล่ม๙-๓๓)